کاراته کا

3- تمرینات مهارتی (طرح تمریناتی مبتنی بر مهارتهای ورزشکار)

تمرینات مبتنی بر مهارت، بخش اعظمی از فعالیت مربیان را به خود اختصاص می‌دهد و با توجه به اهمیت این بخش از آموزش تقریباً سخت‌ترین قسمت تعلیم علوم و فنون رزمی می‌باشد. یک ضرب‌المثل ایرانی میگوید: شاخة تر بهتر از شاخة خشک خم می‌شود. از این رو می‌توان گفت که تمرینات مهارتی و پایه به تنهایی یکی از ارکان قهرمان‌پروری است و به لحاظ اهمیت در رشد و استمرار بلوغ فنی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. تمرینات مهارتی معمولاً تمرینات پیچیده‌ای نیستند بلکه تمریناتی هستند که به شکل اختصاصی در جهت درک مفهوم تکنیک تعلیم داده می‌شوند. به عنوان مثال انجام یک تکنیک  گیاکو زوکی در شکل کلاسیک متفاوت‌تر است از شکل مورد استفاده آن در کومیته. در شکل کلاسیک تکیه بر این است که هنرجو فرم صحیح انجام تکنیک در یک حالت از پیش تعیین شده را به نمایش بگذارد، امّا در شکل کومیته تا حد امکان تکنیک به شکل خلاصه شده اجرا می‌شود که این خود باعث تفاوت در  انجام یک تکنیک در حالت کلاسیک در مقایسه با اجرای همان تکنیک در هنگام مبارزه است.  از این مثال نتیجه می‌گیریم که اساس تمرینات مبتنی بر مهارت متفاوت‌تر است از تمریناتی که به صورت سنتی انجام می‌پذیرد، به همین دلیل هم تمرینات مهارتی در رشد و ارتقاء سطح فنی بسیار موثر است. اینگونه تمرینات معمولاً بر پایه الگوهای پیشرفته‌تری استوار است که از لحاظ ساختاری با شکل سنتی خود تفاوت چندانی ندارند امّا از نگاه تخصصی بدلیل دارا بودن سبک خاص آموزشی یا به اصطلاح به دلیل گرایش به نوع خاصی از فعالیت که بیشتر هدف از این نوع گرایش مبارزه است برای مربیان کومیته از اهمیت بیشتری برخوردار است. معمولاً در این تمرینات کمتر از وسایل کمک آموزشی مانند تخته ماکی‌وارا، کیسه و میت استفاده می‌شود و به دلیل پُر کاربرد بودن آنها اکثراً یا به صورت انفرادی (آموزش مفهومی) یا به صورت گروهی (آموزش اجرائی) انجام می‌گیرد