کاراته کا

1- برنامه‌ریزی (طرح برنامة مدون و از پیش تعیین شده)

بی‌ شک بدون برنامه‌ریزی نمی‌توان کوچکترین پیشرفتی در امر آموزش داشته باشید. به عنوان مثال حتی
مربیان کم‌تجربه نیز برای هر جلسه تمرین خود برنامه‌ی کاری و آموزشی تهیه می‌کنند. هرچند که در اغلب
مواقع از این الگو به شکل مقطعی پیروی می‌شود. اما دومین رکن مهم در پرورش یک قهرمان برنامه‌ریزی
جامع با نگرش بلند مدت است. برنامه‌ریزی برای هنرجویان از سه بخش مهم یعنی؛ هدف، برنامه و فعالیت
تشکیل شده است.  بر اساس الگوهای از پیش تعریف شده، این سه بخش پارامترهای رایج  مراکز
استعدادیابی در کشورهای پیشرفته است. معمولاً برنامه‌ریزی در سطوح مختلف انجام می‌پذیرد و با
اطمینان کامل میتوان به این مسئله اشاره کرد که برنامه‌ریزی در سطوح پایه جهت قهرمان‌پروری در قیاس
با برنامه‌ریزی در مراحل بالاتر یا بهتر بگوییم سنین بزرگسالی و جوانی بسیار متفاوت‌تر است، از این رو در
سنین نوجوانی و پایین‌تر از آن معمولاً برنامه‌های طرح‌ریزی شده بر اساس تقویت الگوهای رفتاری و
واکنشی و نیز آموزش‌های پایه‌ای و آکادمیک می‌باشد. اما در سنین بالاتر خصوصاً بزرگسالی برنامه‌ریزی
کاملاً در خدمت تقویت و ترکیب مطالبی است که هنرجو فرا گرفته است. برنامه‌ریزی  به دو روش کوتاه
مدت و بلند مدت صورت می‌گیرد. در روش کوتاه مدت که روشی متداول‌تر است مربی بر اساس الگوهای
خاصی مانند: زمان، شرایط روحی، شرایط فیزیکی و نوع رقابت بر روی طرح برنامه تمرکز می‌کند که معمولاً
بین 6  الی 8 هفته و به تناوب نسبت به ایجاد برنامه‌ی تمرینی اقدام می‌نماید. در روش بلند مدت که
مختص گروه خاصی است (سنی و فنی) برنامه‌ریزی با تمرکز بر شرایط فوق‌الذکر است به علاوه‌ی فاکتور
آزمون و غربالگری هنرجویان. امّا تنها تفاوت برنامه‌ریزی بلند مدت با برنامه‌ریزی کوتاه مدت این میباشد. در
برنامه‌ی کوتاه مدت نمی‌توان انتظار بسیار زیادی از هنرجو داشت مخصوصاً هنرجویانی که از بُعد فنی در
شرایط متوسطی است. و به نظر این گونه برنامه‌ها با علم به اینکه هنرجو در چه وضعیتی قرار دارد متغیر
است. امّا پایه و اساس برنامه‌ریزی بلند مدت بر دو عمل متمرکز است؛
الف) آموزش و الگودهی تمرینی با گرایش (محدودة سنی)
ب) آموزش و اصلاح الگوهای تمرینی با گرایش (محدودة فنی)
که هر کدام برنامه‌ای کاملاً تخصصی و ویژه را نیازمند می‌باشد.